Op basis van Lucas 9 vers 46 t/m 50

Het eerste wat opvalt is dat er ook een overlegging bij hen opkwam, dat zegt wel iets over ons ook want als het bij hun kan is dat dus bij ons ook het geval, en de overlegging gaat over wie de meeste is, ( de beste, oftewel de meetlat, elkaar altijd maar de maat meten ) is dat bij ons ook niet vaak het geval, ons vergelijken met die ander waardoor we ons beter of in ieder geval niet zo slecht hoeven voelen, omdat die ander een misser maakt ( of in onze ogen een fout maakt die wij toevallig niet hebben gemaakt ).
Ik herken het in ieder geval wel want ik heb in het begin namelijk ook zo gewandeld, en dacht bij heel veel dingen die ik hoorde wouw wat een sukkel ( of wat een looser zelfs ) zo ongelooflijk dom, achteraf gezien ( maar gelukkig liet de Here God aan Truud zien dat we die meetlat in moesten leveren Halleluja ), maar waar kwam het door, doordat ik niet ervaarde en zag en zeker wist dat God de Vader door Jezus Christus heen zo ongelooflijk veel van me hield, dat ik bevestiging nodig had door het “falen ” van een ander heen, maar Halleluja nu Ik WEET DAT HIJ VAN MIJ HOUD OM WIE IK BEN en dat ik van onschatbare waarde ben ( net als ieder ander ) en me altijd geborgen voel in God.
Kortom mijn identiteit ligt meer en meer vast in Jezus Christus en is daardoor niet afhankelijk van een misstapte van die ander, waardoor ik ook met meer genade naar die ander kan kijken, waardoor ik niet meer veroordeel maar met begrip kan kijken naar die ander, ook omdat ik weet dat ik zelf zonder Jezus net zo zondig ben, en met Jezus ik me steeds meer bewust wordt van de ENORME GENADE die Hij voor mij heeft, en hij mij nooit veroordeelt, waardoor ik ook met meer en meer genade naar die ander mag kijken, en juist in mijn zwakheid mag delen ( dus alles wat ik fout deed, en waar Hij mij heeft geholpen het goede te doen ) zodat Zijn kracht zichtbaar wordt voor die ander.