Durven we nog door de rivier heen te gaan het beloofde land in, of blijven we in het land hangen waarvan we weten hoe het werkt en wat we kunnen verwachten, ik denk dat dat geen vertrouwen is op God, soms gaan we even in het beloofde land kijken en vervolgens terugkeren en zeggen het ziet er mooi uit MAAR hier weet ik wat ik heb en wat ik verwachten kan ( maar dat is een leugen want je weet niet wat je hebt, dat lijkt wel zo maar kan morgen anders zijn, kijk naar de economische crisis of naar de waarde van je eigen huis die keldert maar zo, dus je weet ook niet wat je kan verwachten ) maar de liefde verwacht alles van God, en als we naar het beloofde land kijken denken we ik weet niet of dit wel goed is en of dat wel kan, en dat klopt want alles wat anders is als we altijd gedaan hebben en alles wat anders is dan wat ‘normaal’ was, is binnen Gods koninkrijk ( geestelijk gezien ) niet normaal, daarom kan God ook het onmogelijk mogelijk laten worden, en elke openbaring die God ons geeft is nieuw voor ons en dus lastig om mee om te gaan en ook lastig om in te wandelen, maar als we vertrouwen wat God zegt, dan zal Hij ons vernieuwen in ons denken en dan zullen we ook vol overtuiging kunnen wandelen in datgene wat God ons heeft laten zien.
En uiteindelijk is dat niet wat God tegen ons zegt, Hij zegt trek dit land in en IK zal, dus niet wij hoeven de onmogelijkheden ( in onze ogen ) op te lossen, maar Hij gaat dat oplossen.
Kunnen en durven we Gods Geest de ruimte te geven om nieuwe dingen te openbaren zodat we Hem zullen gaan eren met ons leven en weer gaan doen wat Hij van ons vraagt.

Het mooie van het beeld om door het water te gaan vind ik altijd dat je door de Heilige Geest geleid wordt, als we dat doen en ons door het “water” durven te bewegen en laten leiden dan zullen we versteld staan van wat God allemaal wil en kan doen voor ons, want ik denk dat we ( ik in ieder geval niet ) volledig snappen hoe GROOT EN ALMACHTIG GOD IS, maar dat wil ik wel gaan ontdekken en zien HALLELUJA.