Ik las vanmorgen in Jozua 23, en dan zie je dat God toen dezelfde is als nu en dat God Halleluja nog steeds te vertrouwen is en dat als wij op Hem vertrouwen en doen wat Hij van ons vraagt, Hij alles zal doen wat Hij beloofd.
Maar wat ik ook zag is dat als we ons inlaten met al het oude, ( alle dingen die we deden en leuk vonden toen we Jezus nog niet kenden ) dat we dan ook weer met dat oude verbonden raken en dus niet in onze volledige vrijheid wandelen, maar met een deel juist blijven wandelen in het oude.
Want er staat in vers 11- 13 dat als wij het oude blijven aanhangen Hij ( onze God dus ) het oude niet zal verdrijven uit het beloofde land, en dan zullen we dus niet in die volkomen rust en vrede leven zoals Jezus dat bewerkt heeft voor ons door de VOLLEDIGE WEG te gaan.
En zoals ik ook bij mezelf vaak gezien heb is dat wat voorheen mijn redding ( er is natuurlijk geen redding buiten Jezus om, maar gaat meer om dat je kon blijven staan en kon overleven ) was, nu mijn valkuil wordt, even een voorbeeld, vroeger heb ik door afwijzing een houding aangenomen, waarin ik met heel veel bravoer mijn hoofd omhoog hield zodat als ik weer gekwetst werd, dat niet liet merken, en dat hield mij op die momenten staande vooral omdat ik Jezus nog niet kende, maar toen dat veranderde en Ik mijn leven aan Jezus gaf werd dat een valkuil want ik wilde niet mijn zwakte laten zien, maar dat brak me iedere keer als ik tegen diezelfde situatie aanliep op waardoor ik meer en meer gevangen werd, totdat Jezus me liet zien dat ik me niet sterker hoefde voor te doen dan dat ik was en dat ik ik mocht zijn omdat Hij mijn sterkte wil zijn.
Dus wat ik bedoel is dat als we het oude blijven vasthouden en niet volledig kunnen ( willen ) vertrouwen op Jezus Christus dat we dan in dat oude vast blijven zitten, want God wil ons daarvan vrij zetten maar als we het zelf denken te kunnen oplossen of dat we het zelf wel kunnen dragen Hij dat ook goed vind maar ons niet kan helpen, want Hij gaat namelijk niet over onze grens.